Italija ponovo želi nuklearke: Poznato kada stižu reaktori
RIM - Gotovo četiri decenije nakon što je poslije katastrofe u Černobilju odustala od nuklearne energije, Italija pod vladom premijerke Đorđe Meloni priprema njen povratak, uz obrazloženje da bi reaktori nove generacije mogli povećati energetsku bezbjednost zemlje, pomoći ostvarivanju klimatskih ciljeva i smanjiti zavisnost od uvoza energenata.
RIM - Gotovo četiri decenije nakon što je poslije katastrofe u Černobilju odustala od nuklearne energije, Italija pod vladom premijerke Đorđe Meloni priprema njen povratak, uz obrazloženje da bi reaktori nove generacije mogli povećati energetsku bezbjednost zemlje, pomoći ostvarivanju klimatskih ciljeva i smanjiti zavisnost od uvoza energenata. Prvi reaktori mogući od 2033. godine Parlament bi trebalo da uspostavi pravni okvir za napredne nuklearne tehnologije, uključujući male modularne reaktore (SMR), nakon čega bi vlada imala godinu dana da pripremi pravila o licenciranju, bezbjednosti, upravljanju nuklearnim otpadom i izboru lokacija, dok ministar životne sredine i energetske bezbjednosti Đilberto Piketo Fratin procjenjuje da bi prvi reaktori mogli početi da rade između 2033. i 2035. godine. Italija je svoja četiri nuklearna reaktora ugasila nakon referenduma 1987. godine, a novi pokušaj vraćanja atomskoj energiji propao je poslije katastrofe u Fukušimi 2011, kada je oko 94 odsto birača odbacilo planove za nove elektrane, dok su sukob u Ukrajini, zabrinutost za energetsku bezbjednost i rast potrošnje električne energije sada podstakli novu promjenu politike. Podrška raste, ali prepreke ostaju Prema istraživanju kompanije Only Numbers iz juna 2026. godine, oko 55 odsto Italijana podržava nuklearne elektrane nove generacije, posebno mlađi građani, dok zagovornici tvrde da su mali modularni reaktori bezbjedniji, fleksibilniji i brži za izgradnju od velikih konvencionalnih postrojenja navodi caliber. Protivnici, međutim, upozoravaju da je tehnologija i dalje skupa i nedovoljno dokazana, jer se cijena samo jednog SMR reaktora snage 300 megavata procjenjuje na tri do šest milijardi evra bez infrastrukture i troškova priključenja na mrežu, dok Italiju dodatno čekaju politički osjetljivi izbor lokacija, rješavanje problema trajnog skladištenja nuklearnog otpada i mogućnost novog referenduma.
IZVOR: nezavisne.com